น้องบัวลูกรัก  คุณแม่ไม่ได้เขียนไดฯ ถึงหนูนานมาก จนมีเสียงแซว ๆ มาแล้วว่าสงสัยจะกลายเป็น ไดฯประจำปีไปซะแล้วล่ะมั้ง ก็เลยมาเขียนไดฯแบบรวมมิตรรวบยอดสรุปผลงานประจำปีซะเลย ช่วง 1 ปีที่ผ่านมามีอะไรเกิดขึ้นมากมายในชีวิตของครอบครัวเรา  แม่กะพ่อ  และลุงเอส มีงานที่ต้องรับผิดชอบดูแลมากขึ้น และที่สำคัญมีลูกมาช่วยแม่ดูแลลูกค้าในช่วงวันหยุดอีกด้วย (ไม่รู้ว่าช่วยงานหรือช่วยยุ่งก็ไม่รุ)   ตอนนี้ ลูกสาวของแม่โตขึ้นมากแล้ว ซึ่งไม่อยากจะเชื่อเลยเวลาจะผ่านไปรวดเร็ว จากเด็กหญิงตัวเล็กนิดเดียวผ่านมา 3 ปี จนตอนนี้แม่จะอุ้มลูกไม่ไหวแล้ว  (ซึ่งลูกบอกเสมอว่า “น้องบัวโตเป็นสาวแล้ว)  ให้แม่ขำได้ตลอดแอบไปบอกคุณยายว่าลูกเลียนแบบคำพูดคุณยายเข้าให้แล้ว หลังจากที่แม่พาลูกไปเรียนตามที่ต่าง ๆ ช่วงนี้แม่เริ่มให้น้องบัวไปโรงเรียน ช่วงซัมเมอร์ เพื่อเตรียมความพร้อมก่อนจะไปโรงเรียนจริง ๆ  แม่และคุณพ่อรวมทั้งคุณยายก็เป็นกังวลว่าลูกจะร้องไห้งอแงหรือเปล่า แต่ปรากฎว่าตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ผ่านมา 2 เดือนแล้ว ยังไม่เคยมีวี่แววว่าน้องบัวไม่อยากไปโรงเรียนเลย  จะมีเป็นบางอารมณ์บ้างที่อยากจะอ้อนคุณแม่ (อยากให้แม่ไปเรียนด้วย) ก็จะร้องไห้กอดคอแม่แน่นให้แม่ได้ใจหายใจคว่ำพอเป็นกระษัย ก็ต้องพูดคุยกันอยู่นาน ถึงจะยอมเดินเข้าโรงเรียนแต่โดยดี  พอตกตอนเย็นถึงเวลากลับคุณบัวของแม่ก็จะไม่อยากกลับบ้านซะงั้น  

คุณพ่อกะแม่จะต้องไปส่ง และรับลูกเองทุกๆวัน แม้ว่าจะมีน้า ๆ อา ๆ หลายคนจะบ่นบ้างว่าทำไมไม่ให้ลูกไปรถโรงเรียน โรงเรียนก็ไกลจะไปทำให้เหนื่อยทำไม แม่ก็จะเถียงสุดตัว เพราะแม่คิดว่ามันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข ได้ร้องเพลงกันไปในรถ ทานข้าวในรถ  เล่นกันไปกว่าจะถึงโรงเรียนก็จะทำให้แม่รู้สึกว่าเวลาทุกนาทีที่จะได้อยู่ด้วยกันเป็นเวลาที่มีค่าที่สุด

                                                  น้องบัวค่ะ

                                                         หมั่นเขี้ยว.........

ช่วงที่อายุ 2.6 เดือนเป็นต้นมาลูกมาจะกลายเป็นเด็กช่างซักช่างถามเห็นอะไรก็ต้องมีคำถามไปซะหมด และทุกคำถามก็จะต้องมีคำตอบ  แม่ก็เลยต้องอ่านหนังสือเยอะขึ้น+ขุดความรู้รอบตัวในหัวสมองอันมีขี้เลี่อยอยูเต็มเปี่ยมออกมาตอบลูกให้ได้รับความพอใจกับคำถามนั้น ๆ บางทีนั่งรถไปด้วยกันผ่านรถตักดิน

น้องบัว: คุณแม่รถอาไรคะ

คุณแม่ : อ๋อตักดินค่ะ

น้องบัว : ตักดินทำไม

คุณแม่ : ตักคินเอาไว้ทำถนนไงลูก

น้องบัว : ทำถนนทำไม

คุณแม่ : ก็ทำเอาไว้ให้รถวิ่งค่ะลูก

น้องบัว : รถวิ่งทำไม

คุณแม่ : ถ้าไม่มีถนนรถวิ่งไม่ได้น้องบัวก็ไม่ได้ไปเที่ยวไม่ได้ไปซื้อขนมซื้อหนังสือซิลูก

น้องบัว : อ๋อเหรอคุณแม่ไว้ให้รถคุณพ่อวิ่งเนอะ เนอะ

คุณแม่+คุณพ่อ : 555

ตลอดเวลาช่วงนี้รู้สึกว่าลูกจะกลายเป็นเจ้าหนูปริศนาประจำบ้านไปแล้ว 

                                            ทำกับข้าวกับบัวมั้ยคะ

                                           ชิมก่อนนะ..ว่าหย่อยมั้ย

                                         มามะมาชิมฝีมือบัวซะดี ดี....

 คุณแม่ขอย้อนเวลากลับไปซัก 1 เดือนเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 51 ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดครบ 3 ขวบของลูก  วันนั้นเป็นวันพุธซึ่งประจวบเหมาะกับวันที่แม่มีงานพอดี ลูกจึงต้องรอตัดเค้กเอาตอนเกือบเที่ยงคืน พร้อมพี่ ๆ แต่บรรยากาศก็สนุกสนานดีเพราะดูลูกแม่ก็จะตั้งหน้าตั้งตาคอยไม่ยอมหลับยอมนอน พอลุงเอสบอกน้องบัวไปเป่าเทียนกัน ลูกก็กระดี้กระด้าเป็นการใหญ่ แม้จะง่วงแค่ไหนก็ตาม

                                ง่วงจัง....

                             น่าอาหย่อยจัง..

                        HBD to you.....

                           เป่าเทียนก่อนนะ

                             ตัดเค้กก่อน...

                             อาหย่อย....จัง

แม้คุณแม่จะเหนื่อยจากการทำงานมากขนาดไหน แม่ก็ต้องขอบคุณลูกลูกแม่นะจ๊ะ ที่หนูเป็นเด็กน่ารักและเป็นกำลังให้แม่มาตลอด แม่สัญญาว่าเราจะทำทุก ๆ วันของครอบครัวเราให้มีค่าและมีความสุขอย่างนี้ตลอดไป

                                                                                             รักลูก

                                                                                               แม่