วันเสาร์ที่ 2 พฤษภาคม 2552

            เป็นวันที่กลุ่มบ้านแม่นก นัดอบรมขั้นเตรียมการพ่อแม่เด็กพิการมาเตรียมก่อนเข้าค่าย โดสะโฮ ช่วงเดือนกันยายน 52โดยเนื้อหาสาระ เน้นความความสำคัญของการสื่อความหมายของโดสะโฮ และเข้าใจหลักและวิธีการก่อนไปฝึกกับอาจารย์ญี่ปุ่น

         เราจึงต้องบอกเล่าให้พ่อแม่ใหม่ทั้งหมด 16 ครอบครัวให้เข้าใจ.......ว่า.....เด็กพิการทางสมองอย่างลูกของพวกเราได้รับประโยชน์อะไรบ้างกับศาสตร์เหล่านี้

      พวกเรากลุ่มพ่อแม่ที่ฝึก โดสะโฮ กับลูกเป็นเวลาปีๆ ต้องบอกว่าต้องใช้ความอดทนในการฝึกกับลูกอย่างสูงเป็นเวลาอันยาวนาน คงไม่ง่ายที่ต้องหาวิธีการในการฝึกพ่อแม่ใหม่ให้เข้าใจในเวลาอันสั้น

             ทุกคน.....มา ต่างคนก็ต้องการวิธี ความรู้ไปฝึกลูกเร็วๆ เราต้องระวังไม่ให้พวกเขาทำลูกเจ็บ โดยการให้ทดลองกันระหว่างผู้ปกครองด้วยกันก่อนลงมือกับลูก ***แต่ทำผู้ปกครองได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำกับเด็กได้เลย***

โดสะโฮ เป็นอะไรที่แปลกตรงที่ ผู้ฝึกต้องคิดท่าในการจับเด็กเอาเองว่าท่าไหน เหมาะกับเด็ก ถนัด กับตัวผู้ฝึกให้สัมผัสต่อกัน โดยเด็กต้องมีความร่วมมือด้วยจิตใจที่ยากจะทำผู้ปกครอง ต้องเข้าใจด้วยว่า การฝึก ในแต่ละท่าตรงตามเป้าหมายหรือเปล่า เช่น ช่วยเด็กผ่อนคลาย หรือเคลื่อนไหวได้ถูกทางหรือเปล่า ยากตรงนี้ละ....ที่ต้องศึกษาเรียนรู้ในตัวเด็กก่อนจนไปถึง แนวความคิดที่จะ ออกแบบ ปฏิบัติอย่างเหมาะสม และคิดอย่างสร้างสรรค์ ออกมา

และ โดสะโฮ...ไม่ใช้วิธีการหรือการฝึกการเคลื่อนไหวของเด็กสมองพิการอย่างเดียว แต่มันหมายถึง การสื่อสารกันโดยผ่านร่างกายและการเคลื่อนไหวของร่างกาย ระหว่างเด็กที่มีความบกพร่อง ซึ่งเด็ก ต้องมีความรู้สึกร่วมกับผู้ฝึกในการที่ยากจะทำด้วยตนเอง การฝึกแบบนี้เป็นการฝึกให้เด็กที่มีความบกพร่องทาง สมอง ทางร่างกาย ทางสติปัญญา สามารถดำเนินชีวิตอยู่ต่อไปได้ด้วยจิตใจที่มั่นคง ร่วมไปถึงสามารถขยายไปถึงเรื่องการรักษาบำบัดทางการแพทย์ และช่วยพัฒนาให้เขามีสุขภาพที่ดีได้อีกด้วย

ข้อดีของการฝึก

1.เด็กได้มีการสื่อสารระหว่างใจถึงใจ ได้โดยผ่านทางร่างกายของทั้งสองฝ่าย คือ ตัวเด็ก และผู้ฝึก

2. ให้ความสำคัญแก่จิตใจเด็ก หัวใจที่เขาอยากจะทำด้วยตนเอง

3. โดสะโฮ ไม่จำกัดเฉพาะครู ฝึก หรือเจ้าหน้าที่ ผู้ปกครอง พ่อแม่ ปู่ ย่า ตา ยาย ฯลฯ คนในบ้าน ถ้ามีโอกาสได้เข้าค้างแรม และได้เรียนรู้อย่างถูกวิธี ก็สามารถนำไปฝึกได้ด้วยตนเองกับลูกได้

4. การฝึกโดสะโฮ ไม่ได้จำเป็นต้องใช้เครื่องมือพิเศษ เพียงแต่เราต้องใช้ความคิด ร่างกาย และหัวใจในเรื่องแนวคิด กับเด็ก พยายามกระทำสิ่งต่างๆไปตาม ที่เด็กต้องการที่จะฝึกด้วยตนเอง จากสองมือของผู้

            และเราก็เชื่อว่าผู้ปกครอง ที่เข้าอบรมน่าจะสามารถทำความเข้าใจกับ เรื่องของโดสะโฮได้ อย่างง่ายดาย โดยเน้นความเป็นมนุษย์ ให้เกียรติแก่ ตัวเด็กที่มีความบกพร่อง

ก่อนวันเริ่มงานก็เริ่มปัญหา

สถานที่ และเวลาของพ่อแม่เด็กต้องให้ตรงกัน ร่วมไปถึงองค์ประกอบอื่นๆอีกมากมายที่แม่แยมและแม่นกต้องเตรียม เช่น อาหารเครื่องดื่ม และที่สำคัญคืองบประมาณ ที่พวกเรากำลังพยายามหากัน อ.ญี่ปุ่น 4 คน ต้องมีค่าตั๋วเรื่องบิน โรงแรมที่จัดอบรมต้องมีความพร้อม สะดวกแก่ครอบครัวเด็กพิการ พวกเราเป็นแม่ที่ต้องเลี้ยงดูลูกที่มีความบกพร่อง และยังต้องทำงานเพื่อครอบครัวที่ขาดโอกาสอีกมากมาย......จึงเป็นเรื่องที่หนักเอาการ แต่มันคงไม่ใช้ปัญหาสำหรับเรา เพราะเราหยุดไม่ได้......ต้องทำ.........เพราะ......

เราเลือกที่จะถูกจดจำสำหรับลูกอันเป็นที่รักของเรา.........

ในเวลาอันเหนื่อยยาก เชื่อม๊ะ......ว่าเราไม่ได้ทำงานอย่างโดดเดี่ยว มีใครคนหนึ่งแอบมองด้วยดวงตาคู่เล็กๆ อย่างห่วงใย มีหัวใจที่รู้สึกซึมซับความดีงามในสิ่งที่เราทำ และดวงตาคู่นั้นกำลังพูดถึงเราในที่ที่หนึ่งที่เราอาจจะไม่ได้ยิน  และคำคำนั้นเป็นคำชื่นชมในสิ่งที่เราทำมาตลอด...ดวงตาคู่นั้นคือ...ลูกสุดที่รักของเรา.....

บางครั้งเมื่อเริ่มทำงานเราต้องพบเจอคนมากมายจนเกิดปัญหา แม่นก เพื่อนที่มีคำสอนให้เราเข้มแข็งตลอดเวลา เมื่อไรที่เรารู้สึกแย่กับคนเหล่านั้น ให้คิดเสมอว่า การทำความดีเพื่อคน คนหนึ่งนั้นมันทำง่าย แต่ต้องมุ้งมั่นกับความดีที่เราทำ....มันยากกว่า เพราะต้องมีความอดทน และจิตใจที่มั่นคง ในการกระทำความดีของเรา.....มันยากจริงๆ.....แม่แยมพบด้วยใจของแม่แยมเอง....จึงพยายาม.......ให้อภัยพวกเขาและคิดเสมอว่า…..

เราจัดการกับชีวิตของเราได้ แต่เราบังคับชีวิตของคนอื่นไม่ได้หรอก….

ปล่อยให้ทุกคนเติบโตไปตามวิถีทางที่ต่างได้เลือก

และเชื่อว่า...ทุกๆ คนรู้ดีว่าตัวเองมีหน้าที่อะไรและควรทำอะไร....เพียงแต่ว่าจะทำหรือไม่เท่านั้นเอง....

ก่อนงานที่ต้องเตรียม

ฝึกซ้อมมือกับลูกเมล่อน จนเก่ง จึงได้พบวิธีที่ง่ายต่อ การสื่อสารในแต่ละท่าให้เข้าใจ ไม่เพียงแค่ฝึกกับลูก แม่แยมไปฝึกกับแม่นกมาก่อนหน้า และได้ทดลองกับคนอื่น เช่น คนที่ไม่รู้เรื่องโดสะโฮเลย....เพราะเขาเป็นแบบทดสอบที่หน้าสนใจที่เดียว ตรงที่ เหมือนลูกเมล่อนที่ ให้ทำอะไรแบบไหน ทำ....แต่ไม่รู้ ไม่เข้าใจ ไม่ยอม และยังติดการนวดไทยมาก่อน..........

แม่แยมจึงใช้วิธีการแบบฝึกลูกเมล่อน คือบอกก่อนจะทำ สัมผัสที่นุ่มนวล สื่อสารด้วยใจให้เขารู้ เช็คการลง น้ำหนักเสมอว่าเขารู้สึกเจ็บหรือเปล่า แล้วรู้สึกผ่อนคลายตรงที่ทำไหม.....

มีคนเป็นหนูทดลองเยอะมาก 555 คือพี่ๆที่เป็นสมาคมคนพิการที่มาคุ้ยกันที่บ้านเมล่อนนี้ละ และเขาก็ได้เห็นวิธีการที่ทำกับลูก  ละรู้สึกซึมซับ สบายจริงๆๆ เพราะดูจากลูกที่แม่ทำ......

ถึงเวลาจริงแม่แยมก็อดตื่นเต้นไม่ได้ แต่อย่างน้อยแม่แยมก็รู้สึกมั่นใจ บอกสื่อสารวิธีที่ให้รู้สึกกับผู้ฝึก ให้ยากจะทำ และให้ดูเป็นเรื่องสนุกในการทำกับลูก รวมไปถึงตัวเด็กด้วยการชื่นชมยกย่องทั้งตัวผู้ปกครองและเด็ก เพราะพ่อแม่ใหม่มีความตั้งใจสูง การจับท่ากับลูกจึงตั้งใจ มีการเกร็งมือหรือทั้งตัวของผู้ปกครองจนอาจทำให้ลูกตัวเองรู้สึกเจ็บ จนผิดท่าทางและเด็กไม่ยากทำก็เป็นได้...

ฉะนั้นจึงต้องลดความตั้งใจ แต่ให้รู้สึกกับ โดสะโฮ ในทางที่ดี และผ่อนคลายทั้งผู้ปกครองและตัวเด็กด้วย.......แม่แยมต้องขอบคุณ อ.ญี่ปุ่นจริงๆ ที่เฝ้าสั่งสอนแม่แยมในเวลาที่แม่แยมได้ไปเข้าค่าย และวิธีต่างๆมากมาย....รวมไปถึงแม่นก ที่ทำให้แม่แยมสนใจในเรื่องโดสะโฮ....

นี้ละ......ไม่เก่ง แต่เข้าใจ.......ก็ทำได้ ฮิ ฮิ ฮิ

สุดท้าย ท้ายสุด คงบอกแค่ว่า สนุกจริงๆงานนี้ กลับมายังรู้สึกสนุกเลย  ถึงแม้.....ลูกเมล่อนจะหนี โดยการแอบหลับ แต่ก็ยังเห็นแววตาของลูกเมล่อนที่มองมาทางแม่ ด้วยความชื่นชมก็ดีใจสุดๆๆแล้ว

ปล.เปลี่ยนมุกใหม่ได้แล้วลูก การหนีไม่ฝึก โดยการแอบหลับ แม่รู้หมดแล้ว.....แหม...ถึงบ้านตื่นมาเล่นสนุกเชียว..... แม่เห็นนะคนดีของแม่.......คิ คิ คิ....

ปล.ครั้งที่ 2 เป็นกำลังใจให้แม่นกนะค่ะ ปัญหาทำให้เราเข้มแข็งขึ้น แม่นกเป็นคนเก่ง แต่พวกเรา พ่อแม่เด็กพิการยังคงเป็นห่วงอยู่ และแอบส่งกำลังใจให้เสมอค่ะ เข้มแข็ง เข้มแข็ง สู้ สู้

รักลูกนะจ๊ะ