หัวอกของคนที่เป็นพ่อเป็นแม่คงมีความทุกข์ใจไม่น้อยเมื่อลูกป่วย ครอบครัวเราก็เหมือนกันมินนี่ป่วยมาหลายวันยังไม่หายซักที พาไปหาหมอก็แล้ว อยู่โรงพยาบาลครั้งแรกก็แล้วยังไม่หาย อาการของมินนี่อาจจะไม่มากมายเหมือนกับเด็กบางคนที่ป่วยหนักอยู่ แต่สำหรับกับป๊ามนและแม่แหม่มแล้วไม่ว่ามินนี่จะป่วยมากหรือน้อยแค่ไหน เรายอมรับว่าเป็นกังวลมาก อาการของมินนี่ในครั้งนี้คือ
เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 2551 มินนี่มีไข้ขึ้นสูงป๊ามนและแม่แหม่มก็ไม่ได้นิ่งดูดาย เราพามินนี่ไปหาหมอตอน 4 ทุ่มกว่าแต่ว่าวันนี้พ่อมนไม่ว่างที่จะอยู่กับแม่แหม่มและน้องมินนี่ได้เพราะป๊ามนต้องไปทำงานกะดึก แต่ว่าแม่แหม่มก็ยังมีคุณยายจ๋าของน้องมินนี่ไปเป็นเพื่อน ที่ป๊ามนไม่ได้ไปด้วยไม่ใช่ว่าป๊ามนไม่เป็นห่วงน้องมินนี่นะอย่าเพิ่งเข้าใจผิด แต่ว่ามันกะทันหันมากป๊ามนหาคนทำงานแทนไม่ทัน และป๊ามนก็เห็นว่าคุณยายจ๋าไปเป็นเพื่อนแล้ว ตอนนั้นมินนี่ไข้ขึ้นสูงมากพยาบาลจึงช่วยกันเช็ดตัวและให้มินนี่ทานยาแก้ไข้ หลังจากคุณหมอตรวจอาการของมินนี่แล้วเพื่อความสบายใจของป๊ามนและแม่แหม่มแล้วคุณหมอก็เลยให้มินนี่นอนที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการ หลังจากที่มินนี่ทานยาและเช็ดตัวอยู่ 2-3 ครั้ง อาการของมินนี่ก็ดีขึ้นตามลำดับ การป่วยในครั้งนี้มินนี่จึงนอนที่โรงพยาบาลไป 2 คืน หลังจากนั้นอาการของมินนี่ก็ดีขึ้นตามลำดับ คุณหมอนัดให้มินนี่มาตรวจอีกครั้ง วันพุธที่ 7 พฤษภาคม 2551 แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอีก
วันอาทิตย์ที่ 11 พฤษภาคม 2551 อาการของมินนี่กลับมามีไข้ขึ้นสูง แต่ในช่วงกลางวันนั้นแม่แหม่มค้องมาทำงาน และป๊ามนก็กลับมาจากทำงานช้ากว่าปกติเพราะงานมีปัญหา ป๊ามนกลับมาถึงบ้านก็เที่ยงวัน มาถึงป๊ามนกลับมาถึงบ้านก็กลับไปจับตัวมินนี่ที่นอนหลับอยู่ ป๊ามนก็รีบโทรมาบอกแม่แหม่มว่ามินนี่ตัวร้อนมาก ปากแดง ทำอย่างไรดี แม่แหม่มก็เลยบอกให้ป๊ามนวัดไข้ ให้กินยาแก้ไข้ และเช็ดตัวให้มินนี่ พอสักพักป๊ามนก็โทรมาบอกมินนี่อาเจียน แม่แหม่มก็เลยบอกให้ดูอาการไปก่อน ตอนเย็นอาการของมินนี่ยังไม่ดีขึ้น มินนี่นอนซม และมีใข้ขึ้น ป๊ามนกับแม่แหม่มก็เลยพามินนี่ไปหาหมออีกครั้ง ครั้งนี้ก็เหมือนเดิมหมอบอกว่ามินนี่เป็นไข้หวัด ไม่น่าเป็นห่วงอะไรมาก เป็นธรรมดาของช่วงที่อากาศเปลี่ยนแปลงเด็กจะเป็นกันมากในช่วงนี้ หลังจากกลับมาจากหาหมอแล้ว อาการของมินนี่ก็ไม่ดีขึ้น แต่กลับเพิ่มมากขึ้น เวลาที่มินนี่นอนแล้วใกล้จะหลับเต็มที่ทุกครั้งมินนี่จะไอ แล้วก็อาเจียน เป็นอย่างนี้อยู่ทุกคืน ป๊ามนกลับแม่แหม่มไม่ได้หลับได้นอนเพราะว่าเป็นห่วง มินนี่มาก มินนี่เป็นอย่างนี้เกือบทุกคืน
วันอังคารที่ 13 พฤษภาคม 2551 อาการของมินนี่ก็ยังคงเดิมไม่มีความเปลี่ยนแปลง กลับเป็นมากกว่าเดิม ป๊ามนกลับแม่แหม่มก็เลยตัดสินใจพามินนี่ไปโรงพยาบาลอีกครั้ง ครั้งนี้มินนี่ไข้ขึ้นสูงมากถึง 39.6 องศา เราสองคนเลยรีบพามินนี่ไปโรงพยาบาล และครั้งนี้มินนี่ก็ได้นอนโรงพยาบาลอีกครั้ง ไข้ของมินนี่ยังคงขี้นตลอดเวลา มินนี่ต้องเช็ดตัวทั้งคืน กินยาแก้ไข้ กลางคืนเป็นช่วงที่มินนี่จะไม่ค่อยได้หลับเพราะว่ากลางคืนมินนี่จะมีใข้ขึ้นสูง ไอ และอาเจียนตลอด ยอมรับว่าแม่แหม่มเครียดมากเป็นห่วงลูกมาก เครียดทุกครั้งที่เห็น มินนี่ไข้ขึ้น ไอ และอาเจียน ถ้าเป็นแทนไข้ แม่กับป๊าอยากเป็นเอง ไม่อยากให้มินนี่ต้องทรมานเลย หลังจากคืนแรกผ่านไปมินนี่มีอาการดีขึ้นในช่วงกลางวัน และก็จะพักผ่อนได้มากกว่าตอนกลางคืน หมอเลยต้องขอดูอาการมินนี่ต่อเพื่อความแน่ใจ
วันพุธที่ 14 พฤษภาคม 2551 อาการของมินนี่ดีขึ้นตามลำดับแต่ก็ยังไม่หายดีนัก กลางวันเหมือนเดิมมินนี่จะไม่มีอาการไข้ แต่จะเป็นในช่วงกลางคืนอย่างที่บอกเท่านั้น ช่วงกลางคืนของวันนี้มินนี่ไข้ขึ้นครั้งเดียว ไอนิดหน่อย นอนหลับได้สบาย ป๊ามนกับแม่แหม่มก็เลยสบายใจขึ้น คุณหมอมาตรวจบอกว่าถ้าอาการดีขึ้นพรุ่งนี้ก็จะอนุญาตให้กลับบ้านได้ เพราะว่าตลอดเวลาที่อยู่โรงพยาบาลมินนี่ร้องจะกลับบ้านตลอด
วันพฤหัสบดีที่ 15 พฤษภาคม 2551 วันนี้คุณหมอมาตรวจตอน 10.30 น. อาการโดยทั่วไปของมินนี่ดีขึ้น กินได้ ไข้ไม่มี แต่ยังไออยู่บ้างเล็กน้อย คุณหมอให้คำแนะนำต่าง ๆ ทำให้เราสบายใจขึ้น คุณหมอบอกว่าขอดูอาการให้แน่นอนอีกครั้งในช่วงบ่าย ถ้าดีขึ้นก็ให้กลับบ้านได้ และก็เป็นไปตามที่คิด มินนี่ดีขึ้นคุณหมอก็เลยอนุญาตให้กลับบ้านได้
ตลอดเวลาที่มินนี่ป่วยแม่แหม่มกับป๊ามนกังวลใจตลอดกลัวว่ามินนี่จะเป็นอะไรที่ร้ายแรง ใจของแม่นึกไปทุกอย่าง ภาวนาได้แต่ขอให้ลูกหายป่วยไว ๆ วันนี่แม่เห็นอาการป่วยของลูกดีขึ้นก็ดีใจ ขอให้ลูกหายป่วยและกลับมาเป็นมินนี่ที่น่ารักของแม่เหมือนเดิม แม่แหม่มกับป๊ามนรักลูกสาวคนนี้ที่สุดของหัวใจ |