น้องเจ้าหญิงอายุ 21 เดือนแล้วค่ะ อีกสองวันก็กลับไทยอีกแล้ว เย้ ๆ

เรื่องกิน ๆ กินไม่เลือก กินได้ทุกอย่าง กินได้กินดี แต่ว่าจะชอบกินข้าวที่มีน้ำซุป ซด ๆๆ เสียงดังมั่ก ๆ ไม่รู้ได้จากใครอิอิ ดีแล้วลูกไปไทยก็กินแกงเส้น ข้าวเปียก ก๋วยเตี๋ยว ง่ายดี อิอิ

เรื่องนอน ปกติ เหมือนเดิม ดูหนังผี เล่นจะเอ๋ กะแด๊ดดี๊หรือพี่สาว ก็จะฝันร้าย ตกใจ ร้องจ๊าก กลางคืน เหอๆ หนูจะกลัวหนังผีมาก ยิ่งถ้าบอกว่า มอนสเตอร์มาแล้ว หรือผีอยู่แถวนั้น หนูจะหยุดกึ๊ก ไม่กล้าไปต่อ อิอิ ได้ผล

เรื่องน่ารัก ขำ ๆ มีเยอะ มัมมี๊จำไม่ค่อยได้ อ้อ

มัมมี๊จามแล้วลืมปิดปาก หนูเลยจับมือมัมมี๊มาปิดปากมัมมี๊ แล้วทำท่าสอนให้ดูว่าต้องปิดปาก แล้วจามแบบนี้ นะแม่ อิอิ หน้าแตก ก๊าก มารยาทไม่ค่อยมีอ่ะลูก

หนูชอบเอามือมาลูบหัว แล้วก็โอบ หอมแก้ม เป็นสเต็ป แล้วก็ทำท่าเหมือนรักกันจนจะแหกดากดมเลยลูกเอ๋ย อิอิ

ชอบแกล้งทำเป็นไม่ขยุกขยิก ให้คนไปสนใจ แล้วไปโอ๋ ชอบทำเวลาโกรธหรือไม่ได้ดั่งใจ

ถ้าใครออกไปข้างนอกแล้วไม่เอาหนูไปด้วย หนูจะไม่ยอมบ๊าย ๆ แล้วหนูก็เอามือมาปิดหน้า หันหน้าหนี แบบอัพเซดมั่ก ๆ

ถ้ามัมมี๊บอกให้หนูฉีดยา เล่นเป็นหมอ หนูจะเอานิ้วชี้ จิ้ม ๆ แล้วก็เจ็บอ่ะ เจ็บจริงลูก ทีหลังทำเบา ๆ เหอๆ

ถ้าหนูเห็นสิวขึ้นที่หน้า หนูจะเอามือมานับ มาแคะ ก๊าก ๆ คือว่ามัมมี๊หน้าไม่ใสกิ๊กเหมือนแด๊ดดี๊ใช่มะล่ะ ลิงเอ๋ย

หนูชอบจักจี๊ พี่ ๆ หรือทุกคน แล้วก็หัวเราะสนุกใหญ่

ชอบค้นหาของกินเองในตู้เย็น เอาไข่ออกมาเล่น แล้วก็ทำแตก เหอๆ คล้าย ๆมัมมี๊เลย หากินได้ตลอดเวลา

เรื่องพัฒนาการ หนูพูดได้เยอะ จนไม่ต้องบันทึกไว้ว่าคำไหนบ้าง อีกสามเดือนจะสองขวบ หนูคงพูดปร๋อล่ะ

แต่ว่าสามเดือนที่จะถึงเราอยู่อุดรกัน ไม่รู้หนูจะพูดอีสาน ไทย หรืออังกฤษ ก่อนล่ะเหอๆ เอาเป็นว่าอะไรก็ได้ล่ะลูก อิอิ

กลับมาจากไทยก่อนวันเกิดหนู สี่วัน วันเกิดครบรอบของหนูวันที่ 29 พฤศจิกายน นี้แล้ว กลับมาก่อนเพราะถ้ากลับหลังวันเกิดหนู ก็ต้องได้ซื้อตั๋วเด็ก ฮ่า  ๆ มันลดนิดเดียวเอง แพ๊ง ๆ

อ้อ แด๊ดดี๊พยายามจะทำให้โน๊ตบุ๊คมัมมี๊มันเร็วขึ้น เนื่องจากมันช้ายังกะเต่า โดยไม่รู้สาเหตุ และแล้ว แด๊ดดี๊ทำโปรแกรม และรูปภาพ ทุกอย่างหายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย หายไปหม๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด แง๊ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ทำใจอยู่ตั้งนาน แต่ยังดีที่เอาใส่แผ่นไปได้เยอะเหมือนกัน

แด๊ดดี๊ก็ไปยกประตู แล้วก็ปวดหลังตั้งแต่นั้นมา ปวดแบบมาก ๆๆๆ ไม่หายสักที จะสามอาทิตย์แล้ว ไปหาหมอทุกหมอก็ไม่หาย คงต้องไปเอ็กซเรย์ดูที่เมืองไทย ว่าเป็นไรแน่ สรุปว่า เที่ยวบินนี้ มัมมี๊กล้ามขึ้นแน่ ๆ ทั้งลูก ทั้งกระเป๋า หอบสัมภาระกลับไปไว้บ้านเยอะด้วย ก็แด๊ดดี๊ยกไรไม่ได้เลย เดินยังต้องเป็นซัมบี้ ไอก็ยังเจ็บ ทรมานมาก น่าสงสาร เหอๆ

เอาละ มันมี๊จำไม่ได้แล้วว่าจะบันทึกอะไรดี เอาไว้เดือนหน้ามัมมี๊มาบันทึกเรื่องของหนูใหม่นะคะ

รักลิงน้อยมั่ก ๆจ๊ะ

Mummy & Daddy and Jowying