PIPE..Model

*

*

 Come back กรุงเทพแล้วล่ะคับ

สำหรับน้องไปท์ ห่างหายจากไดอารี่มานานแสนนาน

เหตุเพราะต้องระหกระเหินไปอยู่ต่างเมือง (เหนือ) ได้ข่าวว่าเพิ่งจะ 2 เดือน

แต่เหมือน 2 ปี คิดถึงมากจนทนไม่ไหว

พ่อทรายรีบสั่งการให้น้องไปท์กะคุณยายมาหาที่กรุงเทพโดยด่วน

แม่โยก็ไม่ขัดขวางรีบสนองนี๊ดคุณป๋าจัดการลางาน 5 วันติด

กะว่ากลับไปต้องโดนไล่ออกแน่ๆ...-_-*

แต่เราก็ไม่สน เรื่องไอ้หมูมันสำคัญกว่า...ฮิ๊วๆๆ

เจอหน้าไปท์ครั้งแรก  แอบจำไม่ได้

นึกว่าเด็กบ้านนอกที่ไหนตัวดำเมี่ยมเลย เค้าเด็กเทพเราหายไปหมด

เหลือแต่เด็กหน้าตาเหรอหรา เจอรถอะไรก็ดูตื่นเต้นไปหมด

เจอรถเมย์ ก็...อู้หู รด..เม

เจอรถแท็กซี่  ก็ร้อง...อู้หู...ซี่  ...ซี๊ดดดดด  ฮ่า...(มีซี๊ด  ฮ่า  ด้วย)

ซี๊ดด ฮ่า  ตามความหมายของเด็กคนนี้ก็คือ..  โอ้โหห  สุดยอดดด ..ประมาณนั้น

เจอน้ำก็  อู้หูน้ำ

สรุปเจออะไรก็ตื่นเต้นไปหมด เฮ้ย.. นี้เอ็งอยู่เหนือ

ไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลยหรือไงฟร่ะ...บ้านนอกมาก  ก๊ากๆๆ

กลับมาคราวนี้ เห็นความเปลี่ยนแปลงของลูกชายเพิ่มมากขึ้นคือ

พูดมาก สุดๆ  เต้นเก่งสุดๆ ร้องเพลงเก่งสุดๆ

ร่าเริงสุดๆ  ขี้งอนสุดๆ ที่สำคัญ ติดคุณยายสุดๆเช่นกัน

ไม่เอาใครเลย นอกจากคุณยาย  ...(กระซิกๆ แอบน้อยใจ)

อยู่บ้านแม่มันเลยกลายเป็นนังอิจฉาคอยหาวิธีสกัดกั้นไปท์กับคุณยาย

ให้แยกออกจากกัน  แผนนี้กำลังดำเนินการไปได้ด้วยดี

คาดว่าจะสำเร็จในเร็วๆนี้

ก่อนที่น้องไปท์จะมากรุงเทพได้ 2 วัน

แม่โยก็มัวแต่ทำงานๆๆ วันๆก็เปิดเมล์กับทำงาน เว๊บก็เข้าบ้างนิดๆหน่อยๆ

วันนั้นบังเอิญได้เข้าไปเช็คเมล์ในรอบสัปดาห์

เห็นเมล์อันนึงเป็นชื่อของแม่เอ๋ยน้องกี่วี่

http://www.diarylove.com/aaeykiwi

จึงรีบเปิดเข้าไปดู

แล้วก็พบสารข้างใน อีแมวนั้นว่า แม่เอ๋ยอยากจะได้น้องไปท์มาถ่ายแบบ

โฆษณาให้กับบริษัทพลาสเตอร์ยาแปะแผล

อ่านจบแล้ว ด้วยความเล่นตัว เราจึงโทรกลับทันทีโดยที่ยังอ่านไม่ทันจบเลย..^_^  ฮ่าๆเล่นตัวมากๆ

(ก็แหมคนกันเอง ไว้ใจอยู่แล้ว... ทำงานกะแม่เอ๋ยนี้นา)

นับว่าเป็นโชคดีของน้องไปท์ ตั้งใจจะมาหาพ่อกับแม่

แถมยังได้ทำงานหาเงินซื้อของเล่นอีกด้วย .... คุ้มมากๆ

ตกลงทันที ไม่ต้องคิดนาน

นัดกันไว้ 11 โมงวันพฤหัสที่  9  ตุลาคมที่ร้านแม่เอ๋ย

ที่เซ็นทรัลปิ่นเกล้า

อีตอนไป น้องไปท์ก็คึกคัก ร้องเพลงสนุกสนานสักพักก็เริ่มเงียบๆ

หันไปดูอีกที...อ้าว พี่แกหลับ..งานเข้าแล้ว

จึงโทรไปหาแม่เอ๋ยว่าอาจจะเลทนิดนึงเพราะน้องไปท์หลับ

แม่เอ๋ยตอบว่า ไม่เป็นไรค่าสบายๆ....เป็นไงล่ะ คนสวยใจดีก็มีจิงๆนะโลกนี้ อิอิ

แต่พอไปถึงน้องไปท์ก็ตื่น เราก็เลยแวะเข้าไปที่ร้านเลย

ไปร้าน เจอแม่เอ๋ยครั้งแรก ตะลึงๆๆๆๆ....

แม่เอ๋ยสวยอ่ะ สวยกว่าในไดม๊ากกกก...(เอ๊า นี้พูดจิงๆนะพี่)

หุ่นก็ดี หน้าเรียวเล็กมาก เสียดายที่ไม่ได้เจอกีวี่

อดเจอหนุ่มฮอตของได้เลิฟเลย

หลังจากที่แอบมองแม่เอ๋ยอยู่บ่อยๆ ด้วยอาการตาร้อนในความสวย

เราจึงหันมาจัดการกะนายแบบเราบ้าง

โดยการเปลี่ยนเป็นชุดสีขาว กินเจ...

คอนเซปของงานนี้คือ

เด็กใส่ชุดขาวประหนึ่งบุรุษพยาบาลถือกระเป๋ายาสีแดง

โอเค...มันไม่น่าจะยากนะ(เอ๊ะ..จริงเหรอ)

ถ่ายแบบงานนี้มีคนของบริษัทมาดูงานด้วย..เอ๊ะหรือเค้าเป็นเจ้าของคะแม่เอ๋ย

แต่....ถ้าถ่ายงานแบบราบเรียบมันก็ไม่ใช่ไปท์หน่ะสิ

พี่ไปท์เราจึงเริ่มแผลงฤทธิ์เล็กๆ

โดยการไม่ยอมถือกระเป๋ายาสีแดง

จะเล่นแต่ของเล่น

เราจึงยอมให้เล่นของเล่นก็เอากระเป๋ายามาบังไว้.....เนียนๆ

แรกๆก็สนุกสนาน มีเต้นบ้าง เล่นจ๊ะเอ๋บ้าง

กว่าจะได้แต่ละภาพ สุดๆ

ขอซูฮกให้แม่เอ๋ย เพราะแม่เอ๋ยหลอกเด็กเก่งม๊าก....

แต่ขอซูฮกให้คนนี้มากหน่อย

นั่นคือ...พี่ตากล้อง ทุ่มเทสุดๆ

มีนอนกลิ้งด้วย ลงทุนแปลงร่างเป็นพี่หมีบ้าง

ใส่วิกปลอมหัวฟูๆ  ใส่หูกระต่าย

ไอ้เด็กเจอแบบนี้ ถึงกะอึ้งไปเลย......

ถ่ายไป ถ่ายมา เริ่มมีอารมณ์เสีย ง่วงนอน

เราจึงหยุดถ่ายสักพัก เพื่อจูนอารมณ์เด็ก

ไอ้เด็กก็เดินเล่นไปมา ตาก็ไปสะดุดอะไรแว๊บๆ ที่หลังฉาก

ด้วยความที่เป็นเด็กที่มีมารยาท มันจึงร้องจะเอาโดยทันที

พอได้มาแล้ว ทีนี้อะไรก็ไม่เอาทั้งสิ้นจะเล่นแต่รถอย่างเดียว

งานอะไรไม่สนใจ

ขนาดพี่ๆ เอารถไปซ่อนแล้ว ไอ้เด็กมันยังตามไปจนเจอ

ทีนี้ก็งานเข้าเลย ร้องไห้ไม่ยอมทำอะไร

เราก็พักการถ่ายทำไว้แค่นี้

ให้นายแบบไปสงบสติอารมณ์ นอนหลับพักผ่อนสักครู่

ประมาณเกือบ 2 ชม. เราจึงมาเริ่มถ่ายอีกซีนหนึ่ง

คอนเซปจะประมาณว่า น้องไปท์เอามือมาให้คุณแม่แปะพลาสเตอร์ยา

โดยที่เห็นแต่มือคุณแม่และน้องไปท์ตอนแปะพลาสเตอร์

โอเคม๊าก....ไม่ยากเลย

แต่พอถ่ายจิงๆ...นายแบบกลัวพลาสเตอร์

ไม่เอาเลยจิงๆ ร้องไห้กลัวมากๆ ยื่นพลาสเตอร์เข้าไปใกล้มันยังกลัว

เอ๊า...แล้วเอ็งเป็นพรีเซ้นเตอร์พลาสเตอร์อะไรว่ะกลัวแผ่นพลาสเตอร์

อนาคตไปเป็นดาราได้เลยนะนั่น กลัวของแปลกๆ

หลอกล่ออย่างไรก็ไม่ได้ผล

เราจึงลงมติกันว่า  ให้แม่โยเอาพลาสเตอร์แปะนิ้วแม่เอ๋ยแทน....ฮ่าๆๆๆ

แล้วค่อยไปตัดต่อเอาก็แล้วกัน

เสร็จงานไปแบบทุลักทุเล

รับทรัพย์เสร็จแล้ว ก็ล่ำลาแม่เอ๋ย กลับบ้านไปนอน

ได้ข่าวมาว่าผลงานถ่ายแบบนี้จะได้ลงหนังสือพิมพ์สัก 2-3 วัน

แต่ฉบับไหน วันไหนยังไม่รู้ รอข่าวคราวจากแม่เอ๋ยอีกทีนึง

ลงแคตตาล็อคของบริษัท และอาจจะได้ลงนิตยสารตามหน้าโฆษณาต่างๆ

ต้องติดตามคราวสารจากแม่เอ๋ยอีกทีนึง แล้วจะแวะมาบอก

พร้อมกับรูปที่ถ่ายจากกล้องแม่เอ๋ยนะคับ

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณแม่เอ๋ยมากๆนะคะที่คิดถึงน้องไปท์ และได้ติดต่อเข้ามา

ให้รับงานนี้ ดีใจและยินดีมากๆเลยค่ะ

เรียกใช้บริการน้องไปท์ได้ทุกเมื่อเลยนะคะ...อิอิ

และขอขอบคุณพี่ๆตากล้อง พี่ๆที่ร้าน ที่อดทนกะน้องไปท์ ใจเย็นกันมากๆเลย

ขอซูฮก....

คราวหน้าถ้ามีโอกาสจะแวะไปเยี่ยม คราวนี้หวังว่าคงจะได้เจอหนุ่มกีวี่ตัวเป็นๆ

สักทีนะคับ

จบเอาแบบดื้อๆนี้แหละ

 กับคลิปเด็กป่วน